မိဘိတ္ နဲ႔ ပတ္ေဘပတ္တာ

မမေရႊစင္ဦးရဲ႔ စာေတာ္ဖတ္ခင္ခင္ ပို႔စ္ဖတ္ၿပီးေတာ့ (ဒီပို႔စ္က ေရးေနတာ မမေရႊစင္ရဲ႔ ေက်းဇူးပါေဖေဖ ဆိုတဲ႔ မမရဲ႔ေဖေဖေမြးေန႔ပ႔ိုစ္ၿပီးထဲက ေရးေနတာ။ ဒီေလာက္ဆို ပူးေတ ဘယ္ေလာက္စာေရးျမန္လဲ သိၿပီေပါ႔ေနာ္ း) ) မမေရႊစင္တို႔ေဖေဖက အိမ္မွာခိုင္းမယ့္လူငွားတာ စာဖတ္တတ္တဲဲလူပဲ ငွားခဲ႔မွာပဲလို႔ စဥ္းစားမိယင္း ပူးေတတို႔ အိမ္မွာေတာ့ ပူးေတမွတ္မိတဲ႔ အရြယ္ကစၿပီးေတာ့ ေနသြားတဲ႔ အိမ္ေဖာ္ေတြအားလံုးကို ပူးေတငယ္ငယ္က မတတ္တေခါက္သင္ေပးခဲ႔တာေတြ မွတ္မိေနတယ္.. အဲဒီထဲက ပူးေတမွတ္မိတဲ႔ မိဘိတ္ဆိုတဲ႔ ေမာ္လျမိဳင္ဘက္က ေကာင္မေလးအေႀကာင္းေျပာျပခ်င္တာပါ....

သူက ပူးေတထက္ ၃ ၄ ႏွစ္ေလာက္ႀကီးမယ္ထင္တယ္။ ပူးေတ ၅ တန္း နဲ႔ ၆ တန္း ၂ ႏွစ္ေလာက္ ပူးေတတို႔အိမ္မွာေနသြားတယ္။ သူတို႔နယ္ကလူေတြက ေမြးေန႔အေသခ်ာလဲ မသိႀကေတာ့ ဘယ္ႏွႏွစ္လဲ သူတို႔ ကိုယ္တိုင္မသိႀကဘူး။ မိဘေတြကလဲ ကေလးေတြအမ်ားႀကီးေမြးထားေတာ့ မမွတ္မိႀကဘူးေလ.. သူ႔နာမယ္က မိဘိတ္တဲ႔။ အစကေတာ့ မိဘိတ္ဆိုေတာ့ တိုင္းရင္သားမ်ိဳးႏြယ္တခုခုက ေပးတဲ႔နာမယ္ထင္ေနတာ။ ေနာက္မွ လာပို႔တဲ႔ ပြဲစားကိုေမးႀကည့္ေတာ့ သူ႔အေမက ကေလးေတြအမ်ားႀကီးေမြးတာ သူ႔က်ေတာ့ ေနာက္ဆံုး ဘိတ္ဆံုးဆိုၿပီး မိဘိတ္လို႔ ေပးလိုက္တာတဲ႔။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ေအာက္မွာ ေမာင္ႏွမ ၂ ေယာက္လား ၃ ေယာက္လားပဲမသိ ထပ္ေမြးေသးတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ သူက သူမ်ားေတြ အိမ္မွာအလုပ္လုပ္ဖို႔ ရြာကလူေတြနဲ႔ အပို႔ခံရေတာ့တာပဲ။

သူ႔ကို ပူးေတမွတ္မိေနတာက သူက လိမၼာတယ္... လူႀကီးေတြကိုလဲ ကလန္ကဆန္ျပန္မလုပ္တတ္ဘူး။ ပူးေတတို႔လို ကေလးေတြနဲ႔ဆိုလဲ လူႀကီးေတြေရွ႔မွာတမ်ိဳး ကြယ္ရာမွာတမ်ိဳး မဆက္ဆံတတ္ဘူး။ အိမ္ကလဲ သူ႔ကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ထားေတာ့ သူက ပူးေတတို႔ အိမ္မွာေပ်ာ္တယ္။ ပူးေတကေတာ့ အိမ္မွာ လူသစ္ဘယ္ႏွစ္ေယာက္လာလာ ပူးေတအလုပ္က သူတို႔ကို စာသင္ေပးတာပဲ။ ဘယ္သူမွ တာဝန္ေပးတာမဟုတ္ဘူး။ ပူးေတသင္ေပးခ်င္လို႔ကို သင္ေပးတာ။ ပူးေတသင္ေပးခဲ႔တဲ႔ လူေတြထဲမွာ သူတေယာက္ပဲ စာကို စိတ္ဝင္တစားလိုက္သင္တယ္..သူက ရြာျပန္ရင္ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြက စာမဖတ္တတ္ပဲ သူဖတ္တတ္တယ္ဆိုရင္ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြကို သူတတ္တာေတြ ဖတ္ျပမယ္ေပါ႔။ အဓိကက သူကရုပ္ရွင္ေတြ ႀကိဳက္တယ္.. အဲဒီအခ်န္တုန္းက ရဲကိုကိုနဲ႔ လင္းဇာနည္ေဇာ္ကားေတြ ေနာက္ ေနသူရဦးလားမသိဘူး သူတို႔ဇာတ္ကားေတြ ေခတ္စားေနတာ။ သူက အဲဒီဇာတ္ကားနာမယ္ေတြကို ဖတ္တတ္ခ်င္တယ္..ရြာျပန္ရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ဖတ္ျပၿပီး ႀကြားခ်င္တယ္။

ပူးေတတို႔အိမ္မွာက အဲဒီအခ်ိန္ထဲက အစ္မဝမ္းကြဲ၂ ေယာက္နဲ႔ အစ္ကို ဝမ္းကြဲ ၃ ေယာက္က ဂ်ပန္က ျပန္လာခါက၊ အစ္ကိုတေယာက္က အေမရိကားက ျပန္လာခါစ ဦးေလးအငယ္နဲ႔ အေဒၚအငယ္နဲ႔က စကၤာပူမွာ သြားလိုက္ျပန္လိုက္နဲ႔။ ေျပာရရင္ သူတို႔ေတြက ႏိုင္ငံျခားမွာေနလာၿပီးေတာ့ သူတို႔အခ်င္းခ်င္းေျပာရင္ အဂၤလိပ္လိုေျပာတယ္...ပူးေတတို႔ ကေလးေတြနဲ႔ဆိုရင္ အဂၤလိပ္စကားကို ညွပ္ညွပ္ၿပီးေျပာတယ္။ တခါေတာ့ အစ္မဝမ္းကြဲတေယာက္ရဲ႔ ေမြးေန႔ ဇန္နဝါရီလမွာ အဲဒီ ႏိုင္ငံျခားျပန္ အစ္ကိုဝမ္းကြဲေတြ အစ္မဝမ္းကြဲေတြ ဦးေလးအငယ္ အေဒၚအငယ္ေတြနဲ႔ က်န္တဲ႔ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမဝမ္းကြဲေတြ စုစုေပါင္း ၁၈ ေယာက္ က်ိဳက္ထီးရိုးသြားႀကတာ။ ခိုင္းတဲ႔ လူက ပူးေတတို႔အိမ္က မိဘိတ္ရယ္.. အဲဒီအစ္မအိမ္က ကားေမာင္းတဲ႔ ဦးေလးႀကီးရယ္.. သူတို႔ပါေကးစက္ရံုမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ႔ ၁၀ တန္းေက်ာင္းသား အစ္ကိုႀကီး တေယာက္ရယ္ ၃ ေယာက္ပါတယ္။ ေဆြမ်ိဳးေတြက ၁၅ ေယာက္ေပါ႔။ ပူးေတက အငယ္ဆံုး ၆ တန္း။ ပူးေတၿပီးရင္ မိဘိတ္ထင္တယ္။ ၿပီးမွ အစ္မဝမ္းကြဲ ၉တန္းေက်ာင္းသူက အငယ္၊ က်န္တာေတြက ႏိုင္ငံျခားျပန္ေတြ၊ ခဏျပန္လာသူေတြ၊ သူတို႔ရဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔။

အဲဒီတုန္းက ကားနဲ႔တက္တဲ႔လမ္း က်ိဳက္ထီးရိုးမွာ မရွိေသးဘူး။ လမ္းေလ်ာက္တက္ႀကတာ။ ၁၈ ေယာက္အဖြဲ႔ဆိုေပမယ့္ ၄ ေယာက္တတြဲ ၅ေယာက္တတြဲနဲ႔။ ပူးေတက ကေလးဆိုေတာ့ အေပါ႔အပါးက ခဏခဏသြားခ်င္တာ။ သြားခ်င္တိုုင္း ပူးေတက အဲဒီဂ်ပန္က ျပန္လာတဲ႔ အစ္မကို သူနဲ႔ပူးေတနဲ႔ ေဝးေနလဲ လွမ္းလွမ္းေအာ္တာ..အိမ္က သူနဲ႔အပ္လိုက္တာေလ။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ မမႀကီးကိုေျပာေနာ္... ေနမေကာင္းလဲ မမႀကီးကိုေျပာ၊ ဗိုက္ဆာလဲေျပာဆိုၿပီးမွာလိုက္တာ။ မမႀကီး မီးမီး အီးအီးပါခ်င္တယ္ အိမ္သာရွာေပးနဲ႔ မမႀကီး မီးမီးရွဴးေပါက္ခ်င္တယ္ ဆိုၿပီး။ သူတို႔ေတြက အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက အသက္ ၂၃ ႏွစ္ ၂၅ ႏွစ္ပါတ္ဝန္းက်င္ေတြ ေခ်ာလဲေခ်ာတာကိုး (ကိုယ့္ငါးခ်ဥ္ ကိုယ္ခ်ဥ္တာမဟုတ္ပါဘူး)။ အဲေတာ့ ေတာင္ေပၚကို တူတူတက္ေနတဲ႔ ေဘးကအဖြဲ႔ေတြက သူတို႔ေတြကို ငမ္းေနႀကတာ။ ဘယ္မွာတည္းမွာလဲ။ တည္းဖို႔ေနရာရၿပီလားလုပ္ေနႀကတုန္း ပူးေတက အဲလိုႀကီးထထေအာ္ေတာ့ သူတို႔ေတြက ရွက္တယ္ထင္တယ္။ ပူးေတကို အနားနားေခၚၿပီးေတာ့ "မီးေလး ေနာက္တခါ ရွဴးရွဴးပဲ ေပါက္ခ်င္ခ်င္ အီးအီးပဲ ပါခ်င္ခ်င္ အိ္မ္သာသြားမယ္ အီးပါမယ္ မေျပာနဲ႔တဲ႔။ မမႀကီး မီးမီး လတ္ထရိန္(Latrine) သြားခ်င္တယ္" လို႔ေျပာတဲ႔။ ဒါကို မိဘိတ္ကလဲ လိုက္မွတ္ထားတယ္...တလမ္းလံုး ဒီလိုပဲ ေျပာလာႀကတာေပါ႔။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက လူရႊင္ေတာ္ေက်ာ္ထူးတို႔ ဧရာတို႔ထင္တယ္။ ျမန္မာ့အသံမွာ အၿငိမ္႔ပ်က္လံုးပ်က္တာ။ ေက်ာ္ထူးက တပ္သားေလး ဧရာက စစ္တပ္မွာ ရိကၡာေပးတဲ႔လူ... ေက်ာ္ထူးက waste paper မရလို႔မေက်နပ္တာကို တပ္ႀကပ္ႀကီးဆီမွာ waste paper(အိမ္သာသံုးစကၠဴ) ကို ဝက္ဆီပတ္မရလို႔ ဆုၿပီးသြားတိုင္တာထင္တယ္။(သိပ္ေတာ့ မေသခ်ာေတာ့ဘူး) အဲဒီအခ်ိန္ကစလို႔ ေမာင္နွမဝမ္းကြဲေတြႀကားမွာ waste paper ကို ဝက္ဆီပတ္လို႔ ေခၚတဲ႔ပ်က္လံုးက ေခတ္စားသြားတာ၊ ဒါကို မဘိတ္က မသိဘူး။ အိမ္သာသြားခါနီးဆိုပူးေတက မိဘိတ္ကို ဝက္ဆီပတ္သြားယူေပးဦးလို႔ေျပာတာ။ သူသိမယ္ထင္လို႔။ သူက မမႀကီးကို မမႀကီးေရ သတ္သတ္လြတ္စားရမွာကို ပူးေတက ဝက္ဆီပတ္ေတြ က်ိဳက္ထီးရိုးယူလာတယ္ဆိုၿပီးတိုင္ေျပာတာ။ မမႀကီးတို႔အဖြဲ႔ေတြဆိုတာ ရီလိုက္ၾကတာ မေျပာနဲ႔ေတာ့။ က်ိဳက္ထီးရိုးကေန အိမ္ျပန္ေရာက္ၾကေတာ့ မိဘိတ္က မမႀကီးတို႔ ေျပာတာေတြကို သူက အတုယူလာတာ။ ေမေမက သူ႔ကို အဝတ္ေတြ ေရသြားစိမ္ထား ဟင္းခ်က္ၿပီးရင္ အတူတူ ေလ်ာ္မယ္ဆိုၿပီးသူ႔ကိုခိုင္းထားတာ။ ေမေမဟင္းခ်က္ၿပီးလို႔  အဝတ္ေတြ ေရမစိမ္ရေသးေတာ့ စိတ္တိုၿပီးေခၚတာ။ မိဘိတ္ လာဦး။ အဝတ္ေရစိမ္ခိုင္းထားတာ ခုထိဘာလို႔မစိမ္ေသးတာလဲလို႔ ေမးလိုက္တာ။ လတ္ထရိန္မအားေသးလို႔တဲ႔။ ဒါနဲ႔ ေမေမက အဝတ္ေရစိမ္ခိုင္းတာ လတ္ထရိန္နဲ႔ ဘာဆိုင္လို႔လဲဆိုေတာ့ လတ္ထရိန္ထဲမွာ အန္တီေလးက အဝတ္ေလ်ာ္ေနလို႔တဲ႔။ :P အမွန္က အန္တီေလး (ေမေမ႔ညီမ အငယ္ဆံုး)က သူ႔အက်ၤ ီ အျဖဴေတြကို ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာ ေလ်ာ္ေနတာ။ အိမ္ကအိမ္သာခန္း (toilet)က ဘယ္သူမွလဲမသံုးဘူး။ အားတယ္။ သူက ဘယ္လိုဘယ္လို ေရခ်ိဳးခန္းနဲ႔ အိမ္သာမွားတယ္မသိဘူး။ က်ိဳက္ထီးရိုးမွာတုန္းကလဲ ဘယ္သူကမွ လတ္ထရိန္သြားမယ္ေျပာၿပီး ေရခ်ိဳးခန္းမသြားခဲ႔ႀကဘူးလို႔ေတာ့ ထင္တာပဲ။ :)

ေမေမက အိမ္လာတဲ႔လူတိုင္းကို ဘုရားစာ သင္ေပးေလ့ရွိတယ္။ ေမတၱာပို႔၊ သံဗုေဒၶ၊ အစရွိသျဖင့္ သူတို႔ ဥာဏ္မွီရင္မွီသေလာက္၊ ဥာဏ္လံုးဝမမွီတဲ႔လူဆိုလဲ ပုတီးစိပ္ဝယ္ေပးၿပီးေတာ့ အရဟံ အရဟံဆိုၿပီး ပုတီးစိပ္ခိုင္းတယ္။ အရဟံေတာင္မမွတ္မိတဲ႔လူေတြ ပူးေတအိမ္မွာေတြ႔ဖူးခဲ႔တယ္။ ဒါဆိုေမေမက ဗုေဒၶါ ဗုေဒၶါ ဆိုၿပီး စိပ္ခိုင္းတယ္။ အဲဒီ ဗုေဒၶါ မွ မမွတ္မိရင္ေတာ့ ဘုရား ဘုရားဆိုၿပီးေတာ့ ဘုရားတခါၿပီးရင္ ပုတီးတလံုးခ်ခိုင္းၿပီး ပုတီးစိပ္ခိုင္းတယ္။ ေမေမ႔ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ သူတို႔ေလးေတြ တေန႔ကို ကုသိုလ္ေကာင္းမႈနည္းနည္းဆီရသြားေအာင္လို႔တဲ႔။ မိဘိတ္က်ေတာ့ ပင္ကုိဥာဏ္ကေကာင္းတယ္။ အကုန္မွတ္မိတယ္။ ပူးေတတို႔နဲ႔ ညတိုင္း ည၈နာရီဆို ဘုရားတူတူ ရွိခိုးလို႔ရေနၿပီ။ ၾသကာသေတာ့ ေကာင္းေကာင္းရတယ္။ ဒါနဲ႔ေမေမက ေနာက္တဆင့္တက္ၿပီးေတာ့ ေမတၱာပို႔တာေတြ သင္ေပးေနတာ။ ေမေမအဲဒီအခ်ိန္တုန္းက မိဘိတ္ကို သင္ေပးတာက
သေဗၺသတၱာ ေဝေနယ်ာ ခ်မ္းသာကိုယ္စိတ္ ျမဲပါေစ
မိဘႏွစ္ျဖာ ျမတ္ဆရာ ခ်မ္းသာကိုယ္စိတ္ျမဲပါေစ .....ဆိုတဲ႔ ေမတၱာပို႔။

အဲဒီေမတၱာပို႔ စသင္ခါစ ၁ပတ္ေလာက္ပဲရွိေသးတယ္ထင္တယ္။ ေမေမတို႔ေတာင္ဘာမွ ႀကိဳမသိဘူး။ မိဘိတ္ကို ပို႔ထားတဲ႔ ပြဲစားက တေန႔ ေန႔လည္ခင္းႀကီး ျဗဳန္းဆိုေရာက္လာတယ္။ ပူးေတတို႔ေတြက ေန႔လည္ခင္း ေက်ာင္းပိတ္လို႔ ေမေမအိပ္ခိုင္းလို႔ အိပ္ေနရတာ။ မိဘိတ္က ပူးေတကို လာႏႈိးတယ္။ သူ ရြာျပန္ရေတာ့မယ္တဲ႔ ။ ပူးေတလဲ  ပထမေတာ့ေႀကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔ အိပ္ခ်င္မူးတူး။ ေနာက္မွ သူ႔ကို ေပးမယ့္ပစၥည္းေတြ လိုက္ရွာၿပီး အတင္းထည့္ေပးေနတာ။ အဓိကက သူအရမ္းႀကိဳက္တဲ႔ ရဲကိုကိုတို႔ လင္းဇာနည္ေဇာ္ပံုေတြ၊ သူ႔အတြက္ မမႀကီးတို႔ မမေလးတို႔ ဝယ္ေပးထားတဲ႔ မိတ္ကပ္ေတြ(ေမေမက အိမ္မွာေနရင္း မိတ္ကပ္ေတြျပင္တာ မႀကိဳက္လို႔ သိမ္းထားတာေတြ)။ အဲဒါေတြ သတိရသေလာက္ထည့္ၿပီးေတာ့ သူက အဝတ္အစားလဲ။ မ်က္ႏွာကို သနပ္ခါးလူးရတာ။ ေမေမကလူးခိုင္းတာ မွတ္မိေသးတယ္။ သူ႔အဝတ္စားေတြထည့္ဖို႔ ေမေမက စာကေလးျခင္း(အဲဒီေခတ္က ျခင္းေတာင္း၊ ေလးဘက္ေလးတန္ လံုေနလို႔ စာကေလးျခင္းလို႔ေခၚတာထင္တယ္။ ပူးေတတို႔ ေက်ာင္းသြားရင္ အေသးေလး၊ သူ႔အတြက္က ေမေမက အိမ္မွာရွိတဲ႔ ျခင္းအႀကီး) ေပးလိုက္တယ္။ အဲဒီျခင္းကို ပူးေတတို႔ေတြ တခါတေလ ေႀကာင္ေလးေတြ ဖမ္းၿပီးထည့္ရင္ေတာင္မွ ႀကိဳက္တာမဟုတ္ဘူး။ အဲဒီေန႔က ပူးေတတို႔ တအိမ္လံုး မိဘိတ္ျပန္မယ္ဆိုလို႔ ဝမ္းနည္းေနတယ္။ ေမေမကလဲ စကားသိပ္မေျပာဘူး။ ပူးေတတို႔ကေတာ့ ကေလးဆိုေတာ့ မွာစရာေတြ ေလ်ာက္မွာေနတယ္။ စာေရးေနာ္။ ဘာညာနဲ႔။ ေမေမက သူျပန္ခါနီးက်ေတာ့ မိဘိတ္ ဘုရားစာေတြ ေမ႔မပစ္နဲ႔ေနာ္တဲ႔။ အသံေလးက ေပ်ာ့ေနတာသတိထားမိတယ္။ မိဘိတ္က ဟုတ္ကဲ႔ ႀကီးႀကီးတဲ႔။ ၿပီးေတာ့ ေမေမကိုကန္ေတာ့တယ္။ ကန္ေတာ့ၿပီးေတာ့ ႀကီးႀကီး ပတ္ေဘပတ္တာၿပီးေတာ့ ဘာလဲတဲ႔။ တအိမ္လံုးလဲ နားမလည္ႀကဘူး။ ေနာက္မွ ပူးေတက သေဘာေပါက္ၿပီး ထရယ္ပါေလေရာ... သူက သေဗၺသတၱာ ေဝေနယ်ာ ခ်မ္းသာကိုယ္စိတ္ ျမဲပါေစ... ဆိုတဲ႔ ေမေမ သင္ေပးထားတဲ႔ ဟာကို ျပန္ေမးတာ။ ပတ္ေဘပတ္တာၿပီးေတာ့ ဘာလဲတဲ႔။ သူမွတ္မိထားတဲ႔ အစက မွန္ေနၿပီး ေနာက္ပိုင္းကိုပဲ ေမ့ေနသလိုလိုနဲ႔။ အဲဒီတုန္းက ေမေမက ပူးေတကိုဆူတယ္ေလ။ သူမ်ားအဲလိုျဖစ္တာကို မရီရဘူးတဲ႔။ ငရဲႀကီးတတ္တယ္တဲ႔။ ကေလးပဲကိုး... ေနာ္။ ဘယ္သိပါ႔မလဲ။

ခုထိ မိဘိတ္ျပန္သြားတဲ႔ ပံုပူးေတမ်က္စိထဲက မထြက္ေသးဘူး။ ပြဲစားမိန္းမႀကီးက အဲဒီေခတ္က(လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၁၆ ႏွစ္ ၁၇ ႏွစ္ေလာက္ကထင္တယ္) ဟိုင္းလပ္ ဒဘယ္လ္ကပ္လို ေငြေရာင္ ကားျမင့္ႀကီးနဲ႔ သူတေယာက္ထဲလာတာကို။ မိဘိတ္ကို ေနာက္က ေခါင္မိုးမပါတဲ႔ ေနာက္ခန္းမွာ ဖင္ထိုင္ခံုလဲမပါ။ ဖ်ာလဲမပါ။ ဒီအတိုင္း အပူထဲမွာ အေပၚပူ ေအာက္ပူနဲ႔ ထိုင္ခိုင္းတယ္။ သူ႔အဝတ္ထည့္တဲ႔ စာကေလးျခင္းေတာင္းနဲ႔ အထုတ္တထုတ္နဲ႔။ ပူးေတက မိဘိတ္ ေရွ႔မွာထိုင္ေလ။ ေနပူတယ္လို႔ လွမ္းေျပာေတာ့ ေမေမက တိုးတိုးေလး ေျပာတယ္ သြားမေျပာနဲ႔တဲ႔။ ဒါသူတို႔လို လူေတြက ဒီလိုပဲတဲ႔။ ပြဲစားမိန္းမႀကီးလဲ ေကာင္းေပၚတက္ၿပီး ကားကိုဝူးခနဲ ေမာင္းထြက္သြားေရာ မိဘိတ္က အိမ္မွာေနတာႀကာေတာ့ အသန္႔ႀကိဳက္ေနၿပီေလ။ သူက ကားေပၚမွာ ဒီအတိုင္း ျဖစ္သလို ထိုင္မခ်ေတာ့ဘူး။ ေနာက္မွာ ေဆာင့္ေႀကာင့္ေလးထိုင္ေနတာ။ မိဘိတ္ ကားလဲ ဝူးကနဲ ေစာင့္ထြက္သြားေရာ ဖင္ထိုင္ရက္ေလး ကားေဘာင္ေလးကိုင္ၿပီး ပါသြားေရာ။ 

ကားလဲ ထြက္သြားေရာ ေမေမက ပူးေတကို လူႀကီးတေယာက္ကိုတိုင္ပင္သလိုပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ ေျပာတာယ္။ မိဘိတ္က ျပန္ခ်င္တာမဟုတ္ဘူးတဲ႔။ မိဘိတ္မျပန္ခ်င္ရင္ မျပန္ခိုင္းနဲ႔ေပါ႔ ေမေမရယ္လို႔ ပူးေတက ေျပာလိုက္ေတာ့ ေမေမျပန္ခိုင္းတာ မဟုတ္ဘူး။ ပြဲစားက အတင္းလာေခၚသြားတာတဲ႔။ ရြာမွာသူ႔အေမေနမေကာင္းဘူးဆိုၿပီးေတာ့တဲ႔။ ေနာက္ႀကီးလာမွ တေျဖးေျဖးသိလာရတာက ပြဲစားေတြက တေနရာကေန တေနရာကို ခဏခဏေျပာင္းမွ သူတို႔ ပြဲစားခရမွာမို႔ အိမ္တအိမ္မွာ လူျမဲေနရင္ေတာင္မွ သူတို႔က ဆက္မထားဘူး။ အေမေနမေကာင္းဘူး။ အေဖေနမေကာင္းဘူးနဲ႔ မ်ိဳးစံုအေႀကာင္းျပၿပီး လာျပန္ေခၚႀကတာတဲ႔။ မမေရႊစင္ဦးရဲ႔ ေက်ာ္လႈိင္ဦး ဘာသာျပန္တဲ႔ ဦးေလးတြမ္ ဝတၳဳထဲကလိုပဲ ျမန္မာျပည္မွာလဲ မစၥတာဟာေလတို႔လို လူပြဲစားအမ်ားႀကီးရွိပါလားလို႔ စဥ္းစားမိတယ္။

အစကေတာ့ မိဘိတ္နဲ႔ ပတ္ေဘပတ္တာ ဆိုၿပီး ရီစရာေလးေရးမလို႔ပဲ ေရးေနရင္းက မိဘိတ္ကို သတိရလာၿပီး အလြမ္းဇာတ္ျဖစ္သြားတယ္။ မိဘိတ္ကေတာ့ ပူးေတတို႔ကို သတိရခ်င္မွလဲ ရမွာေပါ႔ေလ။ သူေနခဲ႔ရတဲ႔ အိမ္ေတြက အမ်ားႀကီးရွိမွာပဲကို။ ခုခ်ိန္ေလာက္ဆို မိဘိတ္တေယာက္ အိမ္ေထာင္ေတြဘာေက်ၿပီး သားေတြ သမီးေတြနဲ႔ ျဖစ္ေနၿပီလား။ ဒါမွမဟုတ္ ထီေတြဘာေတြမ်ားေပါက္ၿပီး ႀကီးပြားခ်မ္းသာသြားလို႔ အိမ္ေဖာ္အလုပ္လုပ္စရာမလိုေတာ့ဘူးလား။ ပူးေတတို႔အိမ္က လူေတြကေတာ့ သူ႔နာမယ္ မိဘိတ္ဆိုတာရယ္ ဇာတိက ေမာ္လၿမိဳင္ဘာက္က လာတယ္ဆိုတာေလာက္ပဲ သိတာပါ။ နာမယ္လဲ ျပင္မေရးထားပါဘူး။ စာဖတ္တဲ႔လူေတြထဲက တေယာက္ေယာက္ရဲ႔ အိမ္မွာေရာ သူအလုပ္လာလုပ္ဖူးခ်င္ လုပ္ဖူးမလားလို႔.... ခုေလာက္ဆို သူအသက္က ၃၁ / ၃၂ ပတ္ဝန္းက်င္ေလာက္ေတာ့ရွိေရာေပါ႔။


လူအခ်င္းခ်င္း လွည့္ပတ္ျခင္း
လူအခ်င္းခ်င္း ေရာင္းစားျခင္း ကင္းေဝးႀကပါေစ လို႔ ဆုေတာင္းရင္းနဲ႔ပဲ.........

ttmy ပူးေတ

ၿပီးခဲ႔တဲ႔ ႏိုဝင္ဘာ ၊ဒီဇင္ဘာ ေတာက္ေလွ်ာက္ ဘေလာ့ေရးဖို႔ကို လူကမလွည့္ႏိုင္ဘူး။ ပူးေတတို႔ company က အလုပ္ၾကမ္းဝန္ထမ္း (general workers)ပဲ မ်ားတာပါ။ ရံုးထိုင္တဲ႔လူ သိပ္မရွိဘူးေလ။ ရံုးထိုင္တာဆိုလို႔ ပူးေတအပါဝင္ မိန္းကေလး ၃ ေယာက္ရယ္၊ က်န္တာက သူေဌးရယ္ မန္ေနဂ်ာေတြရယ္ပဲရွိတာေလ။ က်န္တဲ႔လူေတြအားလံုးက ဆိုဒ္ထဲသြားရတဲ႔ ေယာက္်ားေလးေတြ နဲ႔ supervisor ေတြခ်ည္းပဲရွိတာ။ ရွိတဲ႔ မိန္းကေလး ၃ ေယာက္ထဲမွာမွ ပူးေတတို႔ရဲ့ Admin က မီးဖြားခြင့္ ၄လယူရမွာ။ သူက ႏိုဝင္ဘာ ၁၅ ရက္ေန႔ကစၿပီး ကေလးေမြးတာဆိုေတာ့ ၁၆ ရက္ေန႔ကတည္းက ခြင့္စယူသြားေရာ။ ဒါနဲ႔က်န္တဲ႔ မိန္းကေလး ၂ေယာက္မွာ admin ရဲ ႔ အလုပ္ေတြကို တာဝန္ေပးဖို႔ႀကည့္တဲ႔ အခါက်ေတာ့ သူေဌးနဲ႔ မန္ေနဂ်ာက ပူးေတကို မ်က္စိက်သြားတယ္ထင္တယ္။ (ခိုင္းဖို႔ေျပာပါတယ္။ :) ) ဒါနဲ႔ ပူးေတရဲ ႔ original ရာထူးေလး QS အျပင္၊ admin, HR and account ဆိုတဲ႔ ရာထူးေတြပါ ပိုတိုးလာတယ္။ ရာထူးပဲတိုးတာေနာ္။ လစာေတာ့မတိုးေသးဘူး။ :) မစၥတာပီကလဲ ပူးေတကို ေျပာပါတယ္။ ေအာ္ခုေတာ့ ttmy ပူးေတေပါ့တဲ႔။ ttmy ဆိုတာ ေတာက္တိုမယ္ရကိုေျပာတာပါ။ :(     လူကို နွိမ္တာေလ၊ အခြင့္ရတုန္းေလး။

အဲဒီ ttmy ရာထူးအသစ္စက္စက္ ပိုင္ရွင္ေလးပူးေတရဲ ႔ အေတြ႔အၾကံဳသစ္ကေလးေတြကို မိတ္ေဆြေတြကိုလဲ ေျပာျပခ်င္တာရယ္၊ ဘေလာ့မွာလဲ မွတ္တမ္းေလးအေနနဲ႔ ထားခ်င္တာရယ္ေတြေၾကာင့္ ပူးေတဒီပို႔စ္ေလးကို ခ်ေရးမိပါတယ္။ သူမ်ားေတြက စြိဒီဇင္ဘာတဲ႔။ အဲဒီထဲက ပူးေတလဲ စြိခ်င္ေနတာ။ (စြိဒီဇင္ဘာ ျပန္လုပ္ခ်င္ေနတာလို႔) စြိမယ့္စြိေတာ့ ၃ ထပ္ကြမ္း ရာထူးပိုင္ရွင္ စြိပူးေတ ျဖစ္သြားတယ္။ လုပ္ေနက်လူေတြအတြက္ကေတာ့ ပူးေတလုပ္တာေတြက ေသးေသးေလးေတြပဲ ျဖစ္မယ္လို႔ ပူးေတထင္ပါတယ္။ ကြ်မ္းက်င္ရာ၊ လိမၼာရာ ဆိုတဲ႔ စာလိုပဲေပါ႔။ ပူးေတအတြက္ကေတာ့ ကိုယ္မကြ်မ္းက်င္တဲ႔ အပိုင္းမို႔ အမွတ္တရပို႔စ္ေလးအျဖစ္ ဘေလာ့ေပၚကို တင္လိုက္ရတာပါ။

မစၥတာပီ ဘယ္ေလာက္ပဲ ဘာပဲေျပာေျပာ ပူးေတကေတာ့ ဒီတာဝန္ခဏယူေပးရတယ္ဆိုေပမယ့္ ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီးကို ယူေပးခဲ႔တာပါ။ သူေဌး၊ မန္ေနဂ်ာ၊ admin စတဲ႔ ဒီ လူေတြကလဲ ပူးေတကို ယံုၾကည္လို႔ ဒီလို ဝန္ထမ္းကိစၥ၊ ဘဏ္ကိစၥေတြ၊ CPF ကိစၥစတဲ႔ company ရဲ ႔ confidential ေတြကို ေပးသိရတဲ႔ တာဝန္ကို ေပးတယ္လို႔ထင္ပါတယ္။  Insurance Plan ေတြ၊ leave ေတြ၊ ရံုးက တစ္ေယာက္ခ်င္းဆီရဲ႔ လစာ၊ allowance ၊ OT၊ Bonus ကိစၥေတြပါ ဗဟုသုတအေနနဲ႔ေရာ၊ confidential အေနနဲ႔ပါ သိခြင့္ရ၊ လုပ္ခြင္႔ရလို႔ ကိုယ္တာဝန္ယူလိုက္ရတဲ႔ အပိုင္းေလးကို ေက်နပ္မိပါတယ္။

သူ႔တာဝန္ေတြကို ပူးေတကို မလႊဲခင္ကဆိုရင္ ပူးေတလဲ ကိုယ္လဲ ရန္ကုန္မွာ ဒါမ်ိဳးေတြ လုပ္ခဲ႔ေသးတာပဲ။ ဘာခက္တာမွတ္လို႔ ဆိုၿပီးေတာ့ ေအးေဆးပဲ။ တကယ္တမ္းလဲ ပူးေတတို႔ admin လဲ ခြင့္စေရာ ပူးေတတေယာက္ ရံုးမွာ ဆပ္ျပာသည္ လင္ေပ်ာက္သလိုကို ျဖစ္ေတာ့တာပဲ။ သူ႔ခြင့္က  ၁၆ ရက္ေန႔စတာဆိုေတာ့ လလယ္ပိုင္းဆိုေတာ့ သိပ္ေထြေထြထူးထူး မရွိေသးဘူး။ ပံုမွန္ပဲ ဧည့္သည္လာလိုက္။ customer ေတြဆီက delivery လာရင္ လက္ခံလိုက္၊ ရံုးကကားေတြ ဒီဇယ္ျဖည့္တာ၊ cash card ေတြ top-up လုပ္တာေတြ၊ ရံုးက CNC စက္ေတြ ၊ forklift ေတြ servicing လုပ္တာေတြေလာက္ကိုပဲ လက္မွတ္ထိုး၊ cash ဆို petty cash ထဲကရွင္း၊ ခ်က္ သမားဆို ခ်က္ေရးေပး၊ သူေဌးက လက္မွတ္ထိုး ဒီေလာက္ပဲ၊ က်န္တာက ကိုယ့္အလုပ္ေလး ကိုယ္လုပ္လိုက္၊ ေန႔ခင္းဆို ထမင္းစားဆင္းရင္ ၁၂ နာရီထဲကေန ဆင္းလိုက္တာ၊ တခ်ိဳ ႔ ရက္ေတြဆို ၂ နာရီခြဲေလာက္မွ ျပန္ေရာက္တယ္။ Discount ေတြေနာက္လိုက္တာေလ။ ပူးေတရဲ႔ မန္ေနဂ်ာနဲ႔။ သူလဲ shopping ဆို အရမ္းဝါသနာပါတယ္ေလ။ ဒီလိုနဲ႔ တပတ္ (working days 4/5 ရက္) ေလာက္ပဲႀကာတယ္။ ေအးေအးေဆးျဖစ္ေနရာကေန ရက္ ၂၀ ေလာက္ေရာက္လာေတာ့ ဝန္ထမ္းေတြလစာေပးပို႔ တြက္ရေရာ၊ တြက္ၿပီးသားေတြကို admin အိမ္ကိုသြားပို႔၊ သူက checking လုပ္ၿပီးေတာ့မွ ေဘာ့စ္ဆီတင္၊ ေဘာ့စ္ ကစစ္၊ စစ္ၿပီးေတာ့ လက္မွတ္ထိုး၊ သူလက္မွတ္ထိုး approved လုပ္ထားတာတဲ႔ amount ေတြအတိုင္း သူေပးလိုက္တဲ႔ cheque(ခ်က္)စာအုပ္အလြတ္ထဲက စာရြက္ေတြကို typewriter နဲ႔ ရိုက္၊( ပူးေတလုပ္လို႔ သူေဌးရဲ႔ ခ်က္ ဘယ္ႏွေစာင္မွန္းမသိေအာင္ကို cancel လုပ္လိုက္ရေသးတယ္။ :) ၊ ၿပီးမွ သူေဌးဆီကိုပို႔ သူကျပန္စစ္ၿပီးေတာ့ cheque ေပၚမွာ လက္မွတ္ထိုးေပးလိုက္ရင္ သူ႔ကိစၥကၿပီးေနၿပီေလ။ သူေပးလိုက္တဲ႔ cheque ေတြကို bank မွာတခါ ဝန္ထမ္းေတြအတြက္ deposite သြားလုပ္ေပးရတယ္။ ဒါက ရက္၂၀ ေလာက္ကေနစၿပီး ၂၈ ရက္ေန႔ေလာက္အထိ ဒီလစာကိစၥကို အေျပးအလႊားလုပ္ရတယ္။ အေျပးအလႊားလို႔ သံုးလိုက္တာ အတိသယဝုတၱိအလကၤာသံုးတာမဟုတ္ပါဘူး။ လုပ္ေနက်လူေတြအတြက္ကေတာ့ ဒါေတြက လစဥ္နဲ႔အမွ်လုပ္ေနေတာ့ ပူးေတလိုမ်ိဳး အေျပးအလႊားလုပ္ဖို႔လိုမယ္မထင္ပါဘူး။ တခ်ိဳ ့ company ေတြမွာ ဝန္ထမ္းေတြ ေထာင္ဂဏန္းေလာက္ကို လစဥ္ လစာေပးေနၾကတာပါပဲ။ သူတို႔ေတြအတြက္ကေတာ့ ထမင္းစားေရေသာက္ပဲေပါ႔။ ပူးေတအတြက္ကေတာ့ ဒါက first time ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ပူးေတမွာ အေျပးအလႊားျဖစ္ေနရတာပါ။ း)

ဒါေတြၿပီးေတာ့ နားရမယ္ေပါ႔ ၊ ကိုယ့္အလုပ္ပဲ ကိုယ္ဆက္လုပ္ယံုပဲ၊ ေနာက္လ လကုန္ခါနီးက်မွ ဒါမ်ိဳး ငါအလုပ္ထပ္ရွဳပ္ေတာ့မွာ၊ အလုပ္ပါးသြားတုန္း ဘေလာ့ေရးလို႕ရၿပီလို႔ အေတြးေကာင္းေနတုန္း၊ admin ဆီက ဖုန္းလာပါတယ္။ hi! good afternoon ဘာဘာညာညာနဲ႔ intro ေပါ႔ေလ။ နင္လစာေတြ လုပ္တာအဆင္ေျပလား၊ နင္ငါမရွိတုန္း ကူတဲ႔အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဘာညာနဲ႔ ၿပီးေတာ့မွ နင္ငါ႔ကို ကူဦးေနာ္၊ supplier ေတြအတြက္ ငါတို႔ cheque ေတြ issued လုပ္ၾကရဦးမယ္တဲ႔။ တြတ္ပီကံမေကာင္းပါလားေပါ႔။ ကံမေကာင္းတာက အလုပ္လုပ္ရမွာမို႔မဟုတ္ဘူး။ တကယ္လဲပူးေတက customer ေတြ supplier နဲ႔ ဆက္ဆံရတဲ႔ အလုပ္ကိုေပ်ာ္ပါတယ္။ စကၤာပူမွာ မိတ္ေဆြတိုးတာေပါ႔။(ရန္သူလဲ တိုးမလားမသိဘူး။)  း) လူမ်ိဳးေပါင္စံုနဲ႔ ေတြ႔ရတယ္ေလ။ customer ရဲ႔ ေလသံကတမ်ိဳး၊ supplier ေတြရဲ႔ ေလသံက တမ်ိဳးေလ။ သူတို႔နဲ႔ ေျပာတာေတြ၊ သူတို႔ေျပာတာေတြ နားေထာင္ၿပီးေတာ့ ရန္ေတြ႔ပံုေတြ႔နည္းေတြ ေခ်ာ့ပံုေခ်ာ့နည္းေတြ သိလာရတယ္ေလ။ e လဲ ပိုေကာင္းလာတာေပါ့ေလ။ :)(ဝမ္းမခ်ဳပ္ေတာ့ဘူးလို႔ေျပာတာမဟုတ္ဘူးေနာ္ english ပိုေကာင္းလာမယ္ထင္တယ္။) အနဲေလးေတာ့ ေဟာက္နည္း၊ ေျခာက္နည္း၊ ကိုယ့္ဘက္ပါလာေအာင္ဆြဲေဆာင္နည္းနဲ႔ ပက္သက္တဲ႔ vocabulary ေတြ တိုးတာေပါ႔။ ေခ်ာ့ပံုေခ်ာ့နည္း၊ ေကာပံုေကာနည္းေတြ၊ မ်ိဳးစံုပါပဲေလ။ တြတ္ပီ ကံမေကာင္းတဲ႔ အေၾကာင္းကေတာ့ ဘေလာ့ေရးရေတာ့မယ္ဆိုတဲ႔ စိတ္ကူးေလး ပ်က္သြားရလို႔။ း(

supplier ေတြကို cheque issued လုပ္တဲ႔ ကိစၥကေတာ့ ပူးေတအတြက္ ပိုရွဳပ္ေထြးတယ္ေလ။
အရင္ဦးဆံုးသူတို႔ေတြဆီက invoice ေတြ debit note ေတြကို စုေဆာင္းရပါတယ္။ ၿပီးရင္ေတာ့ တခ်ိဳ ႔ company ေတြက fax နဲ႔ပဲ သူတို႔ရဲ႔ invoice ကိုပို႔ေပးထားတာေတြရွိလို႔ အဲဒီ supplier ေတြဆီကို original invoice ေပးဖို႔ေတာင္းရတယ္ေလ။ သူေဌးက original invoice ရမွ cheque issue လုပ္ခိုင္းတာကိုး။ တခ်ိဳ႔ supplier ကုမၸဏီက လူေတြကလဲ သူတို႔ကို payment ေပးဖို႔တာ ဖုန္းနဲ႔ တတြတ္တြတ္ေခၚေနတာ ငါ႔ကို original invoice အရင္ပို႔ေပးလိုက္ပါဆိုေတာ့ ေအး mail နဲ႔ ပို႔လိုက္မယ္ ဆိုတာက တမ်ိဳး၊ နင္ငါ႔ကို payment လုပ္ထားေပး၊ ငါ invoice ပိို႔ေပးလိုက္မယ္ဆိုတာက တမ်ိဳး။ supplier ေတြဆီက original invoice ရၿပီဆိုမွ ပူးေတတို႔ တကယ္မွာထားတဲ႔ P.O ေတြနဲ႔ ေစ်းႏွဳန္းေတြ၊ total amount ေတြ၊  discount % ေတြ၊ GST ေတြ မွန္ မမွန္ ေသခ်ာတိုက္ၾကည့္ၿပီး သူ႔ဆိုင္ရာ P.O ေတြနဲ႔ Invoice ေတြကို attach လုပ္၊ ၿပီးရင္ payment voucher ေတြလုပ္ၿပီး ေသခ်ာ double check လုပ္ၿပီးၿပီဆိုမွ သူေဌးဆီကို approve လုပ္ေပးဖို႔ တင္ရပါတယ္။ သူေဌးက approve လုပ္လိုက္ၿပီဆိုမွ ပူးေတက cheque ေတြကို လက္နွိပ္စက္နဲ႔ ရိုက္ရပါတယ္။ သူေဌးက ပူးေတတို႔ တင္သမွ် payment ေတြ အားလံုးကိုလဲ approve မလုပ္ပါဘူး။ တခါတေလ supplier ကလဲ ကိုယ့္ကို လာၿပီး remind လုပ္ေနၿပီ။ date ကလဲ due ေနေပမယ့္ အဲဒီ company နဲ႔ ေနာက္ project ရွိေသးရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေပးရမယ့္ total amount က အရမ္းမ်ားေနရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေပးရမယ့္ ပိုက္ဆံအားလံုးကို အကုန္မေပးေသးပဲနဲ႔ 50% သို႔မဟုတ္ 30% ခ်န္ထားၿပီးမွ ေပးတတ္ပါတယ္။ ဒါကေတာ့ လုပ္ငန္းရွင္အမ်ားစုရဲ႔ အက်င့္ပဲထင္ပါတယ္။ (ပူးေတေတြ႔ဖူးတာကို ေျပာတာပါ၊ အားလံုးကို အၿပတ္ေခ်တဲ႔ လုပ္ငန္းရွင္ေတြလဲ ရွိရင္ရွိမွာပါ)။ တခါတေလ ပူးေတက 100% payment လုပ္ထားရင္လဲ သူက စသလိုေနာက္သလိုနဲ႔ ေမးတတ္ပါတယ္။ Are you so rich? တဲ႔ ။ ပူးေတလဲ ၿပံဳးပဲၿပံဳးျပလိုက္ပါတယ္။ တခါတေလေတာ့လဲ ျပန္ေျပာမိပါတယ္။ supplier ဘက္က ေဘာ့စ္ကိုယ္တိုင္ ငါ႔ကို chase လုပ္ေနၿပီလို႔ေပါ႔။ amount နဲတာေတြေတာ့ ပူးေတတို႔ ဆံုးျဖတ္ပိုင္ခြင့္ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လဲ ကိုယ္က သူမ်ားတာဝန္ကို လပိုင္းေလးပဲ ဝင္ကူညီေပးတာဆိုေတာ့ အမွားမျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဆံုးျဖတ္ပိုင္ခြင့္ရွိေနရင္ေတာင္မွ လံုးဝကို မဆံုးျဖတ္ပါဘူး။ သူေဌးရဲ႔ approval ကိုယူၿပီးမွပဲ ဆက္လုပ္ေလ့ရွိပါတယ္။ cheque ေတြ အားလံုးၿပီးရင္တခါ သူေဌးကို cheque မွာ လက္မွတ္ထိုးခိုင္းရပါတယ္။ ခ်က္ေတြကို စာရိုက္ရတာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကို လက္ဝင္ပါတယ္။ နဲနဲေလး စာလံုးကြာသြားတာနဲ႔ေတာင္မွ ဘဏ္က reject လုပ္ပါတယ္။ ေနာက္တခုက ကိုယ့္ရံုးက လူေတြကို လစာေပးတာထက္ပိုၿပီးေတာ့ ဂရုစိုက္ရပါတယ္။ အျပင္လူဆိုေတာ႔ မွားသြားခဲ႔ရင္ေတာင္မွ ျပန္ေျပာဖို႔ဆိုဖို႔က မလြယ္ဘူးေလ။

ခုခ်ိန္မွာေတာ့ ဝန္ထမ္းေရးရာကိစၥေတြ၊ ဝန္ထမ္းေတြနဲ႔ Petty Cash ကိစၥေတြ၊ Store ကိစၥေတြ ၊ အဲကြန္းဆားဗစ္စင္း ကိစၥေတြကေတာ့ ပူးတအတြက္ အေသးမႊားေလးေတြျဖစ္ကုန္ၿပီေပါ့ေနာ္။ :)

ဘာလိုလိုနဲ႔ admin ခြင့္သြားတာေတာင္မွ တလေက်ာ္လို႔ ၂ လေတာင္ျပည့္ေတာ့မယ္။ ခုမွပဲ ပူးေတလဲ ရံုးမွာ သူ႔အလုပ္ေတြနဲ႔ အထိုင္က်ေတာ့တယ္။ ခုေတာ့ ပူးေတ တေယာက္ admin, account, HR ဆိုတဲ႔ တာဝန္ေလးေတြႀကားထဲမွာ အဆင္ေျပေနတယ္လို႔ ဆိုရမွာေပါ႔ေနာ္။ သူမ်ားေတြ sweet December မွာ ကိုယ္ မ sweet နိုင္ခဲ႔ေပမယ့္ ခုေတာ့ ပူးေတအတြက္ Sweet January ျဖစ္ေနပီေလ။ ေနာက္လဆို ပို Sweet မွာ။ ရန္ကုန္ျပန္မွာမို႔ေလ။ :)

(ဒီလိုမ်ိဳးေတြလဲ ခဏ ခဏေပါ႔)

ပူးေတ အေတြ႔အႀကံဳေလးေတြကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ဖတ္ေပးၾကတဲ႔ မိတ္ေဆြအားလံုးလဲ ေက်းဇူးပါလို႔။

(ပံုေလးကို အင္တာနက္က ယူတာပါ)